شمارهٔ ۵۵
هوش مصنوعی: شاعر از آزادهای سخن میگوید که به خاطر آرزوی سادگی و فروتنی، تصمیم به گذاشتن دستار (نماد بزرگی) میگیرد. او از هوس و آرزوهای اندک و زیاد قانع است. در زندگی، حرص و طمع مانند جارویی است که هر چیزی را جمع میکند، اما در نهایت همه چیز را باید رها کند.
آزاده ز سر هوای دستار گذاشتقانع هوس اندک و بسیار گذاشت
هوش مصنوعی: آزاده با در نظر گرفتن خواستهها و آرزوهایش، دست از تلاش برای دستیابی به خواستههای بزرگ کشید و به چیزهای کوچکتر و قابل دسترستر راضی شد.
در خانه دهر حرص چون جاروئیستهر چیز که جمع کرد ناچار گذاشت
هوش مصنوعی: در زندگی، مانند جاروئی که در خانه وجود دارد، انسانها به جمعآوری و انباشتن چیزها میپردازند، اما در نهایت مجبور هستند که همه چیز را رها کنند و بگذارند.