شمارهٔ ۲۳
هوش مصنوعی: شاعر در این ابیات از احساس ناامیدی و اضطراب خود صحبت می‌کند. او هر لحظه از وجود خود احساس کسالت و بی‌حوصلگی می‌کند و تنها آرزوی وصال محبوبش را در سر دارد. پروانه‌ای که به شمع، یعنی محبوب، نگاه می‌کند، دیوانه‌وار و مجنون می‌شود و این عشق او را به شدت تحت تأثیر قرار می‌دهد.
هر دم ز وجود خود ملالم گیردسودای وصال آن جمالم گیرد
هوش مصنوعی: هر لحظه از وجودم احساس ناراحتی میکنم و خیالم مشغول وصال آن زیبایی است.
پروانهٔ دل چو شمع روی تو بدیددیوانه شود کم دو عالم گیرد
هوش مصنوعی: وقتی پروانهٔ دل بر زیبایی تو نگاه کرد، دیوانه می‌شود و هیچ چیزی در این دنیا برایش مهم نمیماند.