شمارهٔ ۳۱
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به عشق و زیبایی اشاره می‌کند و بیان می‌کند که عاشقان مانند آفتاب درخشان هستند. اگر عشق به او دست یابد، خاک او را در آغوش می‌کشد. شاعر همچنین از دشمن خود، که ناشی از جهل است، سخن می‌گوید و او را به پرندگان شب تشبیه می‌کند که دشمن روشنایی و آفتاب هستند.
عشاق که آفتاب عالم‌تابنددر دیده کشند خاک من گر یابند
هوش مصنوعی: عاشقان که همچون خورشید درخشان و تابناک هستند، هرگاه فرصتی پیدا کنند، خاک و زمین من را به دیده میسایند و به خود میچسبانند.
شد دشمن من ز جهل آن مشتی دونچون شب‌پرگان که دشمن آفتابند
هوش مصنوعی: دشمن من به خاطر جهلش به انسانی پست و نادان تبدیل شده است، مانند شبپرگانی که با تاریکی میزند و دشمن نور خورشید هستند.