شمارهٔ ۴۶
هوش مصنوعی: این شعر به بیان احساس شدید عشق و وابستگی به معشوق می‌پردازد. شاعر می‌گوید که جز با دست و زلف محبوبش نمی‌تواند تماس بگیرد و جز به سمت او نمی‌تواند بدود. همچنین، او اشاره می‌کند که پس از دیدن چهره محبوب، دیگر چشمش نمی‌تواند به هیچ‌کس دیگری بیفتد. به طور کلی، این ابیات نشان‌دهنده عمیق‌ترین احساسات و تمنای شاعر نسبت به معشوق است.
جز دست تو زلف تو نیارست کشیدجز پای تو سوی تو ندانست دوید
هوش مصنوعی: جز دست تو هیچ‌کس نتوانست زلف تو را به آرامی گیرند و جز پای تو هیچکسی نمیداند چگونه به سوی تو برود.
از روی تو دیده ام طمع ز آن ببریدجز دیدهٔ تو روی تو نتواند دید
هوش مصنوعی: چشمانم به خاطر زیبایی تو از هر چیز دیگر سیر شدهاند و جز چهره تو هیچ زیبایی را نمیتوانند ببینند.