شمارهٔ ۶۱
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر بیان می‌کند که انسان‌ها در حقیقت از لحظه‌ای که انسانیت وجود نداشت، وجود داشته‌اند. آنان بدون تلاش و زحمت به صورت عشق و زیبایی و به عنوان معشوق و عاشق در کنار هم بوده‌اند. در واقع، عشق و ارتباط میان عاشق و معشوق از ابتدا وجود داشته و فراتر از حالت‌های ظاهری انسان‌هاست.
تا ظن نبری که ما ز آدم بودیمکان دم که نبود آدم آن دم بودیم
هوش مصنوعی: این بیت به این معناست که نباید گمان کنی ما از جنس انسان‌ها هستیم، زیرا در زمانی که هیچ انسانی وجود نداشت، ما نیز وجود داشتیم.
بی زحمت عین و شین و قاف و گل و دلمعشوقه و ما و عشق همدم بودیم.
هوش مصنوعی: بدون هیچ سختی، احساسات و زیباییهای معشوقهام و عشقمان در کنار هم وجود داشت.