شمارهٔ ۷۶
هوش مصنوعی: شاعر در این بیت به این موضوع اشاره می‌کند که انسان عاقل نباید به امیدهای بی‌جا در دنیا تکیه کند. او بر این باور است که هیچ کس نمی‌تواند به قدرت و ثروت حقیقی دل ببندد، چرا که سرنوشت و اجل در دست خداوند است و ممکن است ناگهان همه چیز از دست برود. بنابراین، عاقل باید به حقیقت و مرگ فکر کند و از وابستگی به دنیا پرهیز کند.
عاقل به چه امید درین شوم سرایبر دولت او دل نهد از بهر خدای
هوش مصنوعی: عاقل در این خانه تاریک و غمانگیز به چه دلیلی امید دارد و دلش را برای دستیابی به چیزی قرار میدهد، فقط به خاطر خدا؟
چون راست که خواهد که نشیند از پایگیرد اجلش دست که بالا بنمای.
هوش مصنوعی: هرگاه سرنوشت بخواهد که کسی از پا بیفتد، مرگش دست او را خواهد گرفت و به سوی بالا خواهد برد.