شمارهٔ ۱۷
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به خداوند می‌گوید که تو از هر نقص و تغییر دوری و با وجود خطاهای فراوانی که در طول زندگی‌ام مرتکب شده‌ام، تو همواره به من لطف کرده‌ای. او از خداوند می‌خواهد که به خاطر این خطاها عذرش را بپذیرد، چرا که او در دستان تقدیر بوده و در بند قضا و قدر قرار داشته است.
ای کمالت منزه از نقصانای جمالت مقدس از تغییر
هوش مصنوعی: ای ویژگیهای تو، پاک و دور از هر گونه کمبودند و زیباییهای تو، مقدس و عاری از هر گونه تغییر هستند.
از خطایی که کرده ام همه عمریا فتاده به بندگی تقصیر
هوش مصنوعی: تمام عمرم با اشتباهاتی که انجام دادهام، در زنجیر غفلت و کارهای نادرست ماندهام.
چو تو دانی که آن همه ز ازلدر حق بنده کرده ای تقدیر
هوش مصنوعی: وقتی که تو میدانی که از آغاز خلقت، چه تقدیرهایی برای بندگان نوشتهای، چرا این مسائل را نادیده میگیری؟
کرمت عذر خواه من گردانکه به دست قضات بودم اسیر
هوش مصنوعی: ای مهربانی، لطف کن و عذرم را بپذیر، زیرا که من در چنگال تقدیر گرفتارم.