شمارهٔ ۲۰
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از درد و غم خود سخن می‌گوید. او بیان می‌کند که اگر در صبح زود از سوز و اندوه خود خارج شود، می‌تواند جهانیان را از غم آزاد کند. اما هر لحظه با نفس‌هایش، درد و اندوه را درون خود نگه می‌دارد و از خود می‌پرسد که تا کی می‌تواند این غم را تحمل کند.
گر صبحدم ز سوز غمت سر برآورمگرد از نهاد عالم و آدم برآورم
هوش مصنوعی: اگر در صبحگاه به خاطر غم تو از خواب بیدار شوم، تمام عالم و آدم را به هم میزنم.
هر دم هزار بار فرو می رود نفستا کی نفس فرو برم و غم برآورم؟
هوش مصنوعی: هر لحظه به طور مکرر نفس میکشم. نمیدانم تا چه زمانی باید این نفس کشیدن را ادامه دهم و غمهایم را افزایش دهم؟