شمارهٔ ۶۰
هوش مصنوعی: این شعر دربارهٔ زیبایی و ناپایداری زندگی و دنیا صحبت می‌کند. شاعر به ویژگی‌های خاصی از خانه و کشور اشاره می‌کند که آنها را با زیبایی و شکوه مقایسه می‌کند. او از دیدن چهره‌ای غمگین و عتاب‌آلود سخن می‌گوید که نشان‌دهندهٔ وضعیت نا مناسب است. شاعر به این نکته اشاره می‌کند که بین رنج و راحتی در این دنیا، دل را نباید آزرده کرد، زیرا شرایط جهان همیشه در نوسان است. در نهایت، شاعر احساس می‌کند که اگرچه غم و اندوهی در زندگی وجود دارد، ولی در companionship و همراهی با دیگران می‌توان خوشی را یافت. همچنین، به ناپایداری قدرت و دولت نیز اشاره کرده و بیان می‌کند که نباید به آینده امیدوار بود، چرا که همه چیز ممکن است ناگهانی تغییر کند.
مبارک، منزلی کان خانه را ماهی چنین باشدهمایون، کشوری کان عرصه را شاهی چنین باشد
هوش مصنوعی: خوشا به حال منزلی که ماه و ستاره در آن درخشش دارند، و خوشا به حال کشوری که در آن پادشاهی فرزانه و برجسته حکومت می‌کند.
یک امروزی عتاب آلوده دیدم روی او، مردمکسی را جان کجا ماند، اگر ماهی چنین باشد؟
هوش مصنوعی: من با وضع و چهره‌ای خشمگین از او روبرو شدم و این فکر به سرم زد که اگر کسی اینچنین باشد، دیگر برای مردم کجا و چه جایگاهی باقی میماند؟
ز رنج و راحت گیتی، مرنجان دل، مشو خرمکه آئین جهان گاهی چنان گاهی چنین باشد
هوش مصنوعی: از سختیها و لذتهای زندگی، دل خود را آشفته نکن، خوشحالی نکن، زیرا که روند دنیا همیشه ثابت نیست و گاهی خوب و گاهی بد خواهد بود.
غمش تا یار من شد، روی در راه عدم کردمخوشست آوارگی آن را که همراهی چنین باشد
هوش مصنوعی: وقتی که غم او به سراغم آمد، به سمت نبودن و عدم رفتم؛ بر من آوارگی خوش است، چون همراهی با چنین کسی را دارم.
بخنده گفت: شاهی، تیغ رانم بر سرت روزینیم نومید از این دولت، که ناگاهی چنین باشد
هوش مصنوعی: او با خنده گفت: ای پادشاه، روزی تیغی بر سر تو میزنم، نگران نباش از این حکومت، که ناگهان چنین چیزی ممکن است اتفاق بیفتد.