شمارهٔ ۱۵۲
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از درد و غم عاطفی خود سخن می‌گوید و احساس تنهایی و دوری از معشوق را توصیف می‌کند. او به یاد شب‌هایی می‌افتد که با معشوقش صحبت می‌کرده و حالا تنها مانده است. در دل او تصویری از معشوق وجود دارد که همچنان او را آزار می‌دهد. شاعر به سراغ یاد معشوق می‌رود و غم‌هایش را به تصویر می‌کشد در حالی که به زندگی روزمره و عافیت دور از عشق فکر می‌کند. در نهایت، او به بی‌ثمربودن تلاش‌هایش در جستجوی عشق اشاره می‌کند.
منم با درد همزانو نشستهز ملک عافیت یک سو نشسته
هوش مصنوعی: من در کنار درد و رنج خود نشستهام و از راحتی و آسایش دور شدهام.
کجا رفت آنکه می‌گفتیم شب‌هاغم دل با تو رو در رو نشسته؟
هوش مصنوعی: کجا رفته آن کسی که می‌گفتیم شبها در کنار ما با غم دل مواجه است؟
درون دل خیال قامتت، راستمرا تیری است در پهلو نشسته
هوش مصنوعی: در دل من تصویر قامت تو جا خوش کرده است، انگار که تیری در پهلویم نشسته و درد آن را حس میکنم.
منم پیوسته در سودای زلفتز غم سر بر سر زانو نشسته
هوش مصنوعی: من همیشه در آرزوی موهای تو هستم و از درد و غم، سرم را بر زانو گذاشتهام.
مرا گفتی: بر این در کیست شاهیغباری بر سر این کو نشسته
هوش مصنوعی: تو به من گفتی که آیا کسی در این درگاه نشسته است. آیا کسی که به مقام شاهی رسیده، بر سر این کوه غباری از خاک نشسته؟