شمارهٔ ۱۶۱
هوش مصنوعی: شاعر در این قطعه به وصف حال و هوای عید و بهار می‌پردازد، جایی که همه جا پر از شادمانی و زندگی است. او خود را در حالتی ناتوان و غمگین توصیف می‌کند، زیرا از عشق محبوبش بی‌خبر است و روزها به سختی می‌گذرانید و شب‌ها در عذاب دوری او به سر می‌برد. دیگران به خاطر عید خوشحالند، اما او در این شادی احساس غم و فراق می‌کند. در نهایت، به عشقش اشاره می‌کند که تبدیل به گرما و روشنی در شهر شده است، اما او همچنان دچار درد و رنج می‌باشد.
عید است و نوبهار و جهانرا جوانئیهر مرغ را به وصل گلی شادمانئی
هوش مصنوعی: عید و بهار فرارسیده و همه جا پر از جوانی و شادابی است. هر پرندهای به خاطر رسیدن به معشوق خود، از گلها خوشحال و شاداب است.
همچون هلال عید شدم زار و ناتوانروزی ندیدم از مه خود مهربانئی
هوش مصنوعی: مانند هلالی که در آغاز ماه عید ظاهر میشود، زار و ناتوان شدهام و هیچ روزی از شادی و محبت محبوبم برخوردار نبودهام.
روزم به در دل گذرد، شب به سوز هجردور از سعادت تو عجب زندگانئی
هوش مصنوعی: روزها در دل من میگذرد و شب‌ها با درد فراق تو سپری میشود. چقدر عجیب است که در این شرایط همچنان زندگی ادامه دارد.
خلقی به عید، خرم و از نوبهار، خوشما و فراق یاری و اندوه جانئی
هوش مصنوعی: مردم در عید خوشحال و شاداب هستند و از بهار لذت میبرند، ولی من به خاطر جدایی از محبوبم دلم گرفته و غمگینم.
شاهی به سوز عشق تو شد روشناس شهرداغ سگان بود ز برای نشانئی
هوش مصنوعی: سلطانی به خاطر عشق تو به شدت دچار درد و سوزش شده و نشانهای از این عشق را در شهر، که پر از داغ و غم است، جستجو می‌کند.