شمارهٔ ۱۷
هوش مصنوعی: این ابیات بیانگر بی‌رغبتی شاعر به تعلقات دنیوی و وابستگی‌های اجتماعی هستند. او از دنیا و محبت به زن و فرزند فاصله می‌گیرد و در جستجوی آزادی از وابستگی‌ها و نگرانی‌هاست. شاعر به نوعی تلاش می‌کند تا بر دل خویش تسلط یابد و از اندیشه‌ها و غم‌های دنیوی رهایی یابد.
ما را به جهان زنی و فرزندی نهبر پای دل از تعلقی بندی نه
هوش مصنوعی: ما نه در جهان به خاطر ثروت و فرزندی وابستهایم و نه دلمان به چیزی متصل است.
با هیچکس اخلاط و پیوندی نهاندیشهٔ چونی و غم چندی نه
هوش مصنوعی: با کسی رابطه و دوستی ندارم، نه به فکر حال و آیندهام و نه نگران مشکلات و غمهایم هستم.