شمارهٔ ۱۱
هوش مصنوعی: در این شعر، به اهمیت ترک دنیا و توجه به عبادت و قناعت اشاره شده است. نویسنده می‌گوید که ترک دنیا ریشه عبادت است و کسانی که این کار را می‌کنند از اهل عنایت و سعادت هستند. دنیا به منزله منجلاب توصیف شده است و کسی که به میل و رغبت به دنیا می‌پردازد، دچار زهر آن خواهد شد. در پایان، تأکید می‌شود که کسی که تمامی تمرکز خود را بر ترک دنیا و عبودیت بگذارد، در واقع از اهل سعادت به شمار می‌آید.
ز دنیا تو ترک گیر که راس العبادت استآری عبادت است ولیکن عنایت است
هوش مصنوعی: از دنیا دل بکن که این، آغاز عبادت است. درست است که عبادت هم هست، اما در اصل نیاز به توجه و عنایت دارد.
آنها که تَرک کرد ز اهل عِنایت اندآن مَردِ حق شناس که اهل قناعت است
هوش مصنوعی: افرادی که از جمع اهل محبت و مهربانی دور شدهاند، همان مردان با بصیرت و شریف هستند که به زندگی ساده و قناعتگرایانه اعتقاد دارند.
عارف بگرد دُنیا ای جان کجا بگرددآنکس که ترک کرد از اهل سعادت است
هوش مصنوعی: ای عزیز، عارفان به دنیای مادی سر و کار ندارند؛ زیرا آن کسی که از اهل خوشبختی و سعادت است، دنیا را رها کرده و در جستجوی معنویات و حقایق بالاتر است.
دنیا درین جهان چو مردار منجلاب استهر کس گرفت باخود زهر این کفایت است
هوش مصنوعی: دنیا در این جهان مانند مرداری در گنداب است و هر کس که در این دنیا چیزهایی را با خود به همراه داشته باشد، کافی است که سمّ آن را تناول کرده باشد.
آنکس که میل کرد بهمت تمام خویشبختش به بین تو یاور ز اهل سعادت است
هوش مصنوعی: کسی که با تمام وجود به هدف و آرزوهایش تمایل دارد، برکت و خوشبختیاش را از تو میبیند و چنین فردی یاری از اهل خوشبختی است.