شمارهٔ ۱
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به وفاداری و عشق خود به معشوق تأکید می‌کند و از سختی‌های جدایی و هجران سخن می‌گوید. او اظهار می‌دارد که هرگز تاج و تخت سلطانی برایش ارزشمندتر از بودن در کنار معشوق نیست. شاعر از عمق احساساتش می‌گوید و بیان می‌کند که حتی درد و رنج جدایی‌اش هم نشئت‌گرفته از عشق به معشوق است. او در آخر به این نتیجه می‌رسد که این عشق و شوق باعث می‌شود که زخم‌های جدایی و ناامیدی را تحمل کند.
آمدم بار دگر بر سر پیمان شماکه ندارم پس ازین طاقت هجران شما
هوش مصنوعی: دوباره به دیدار شما آمدهام چون نمیتوانم بیشتر از این دوری شما را تحمل کنم.
بر سرم افسر شاهی نبود خوش‌تر از آنکدست و پا بسته به زنجیر، به زندان شما
هوش مصنوعی: بر روی سرم تاج و تخت سلطنت نبود، اما هیچ چیزی برایم دلپذیرتر از این نیست که دست و پایم بسته باشد و در کنارتان باشم.
چون دوات ار چکد از دیدهٔ من خون سیاهسر نه پیچم چو قلم از خط فرمان شما
هوش مصنوعی: وقتی از چشمانم، خون سیاه بریزد، مانند دواتی که جوهرش در میآید، من مثل قلمی که از دستور شما خط میکشد، سر به فرمانتان میگذارم و به اطاعت درمیآیم.
سرمهٔ روشنی دیدهٔ غم‌دید کنمگَرد خاک کف پای سگ دربان شما
هوش مصنوعی: من با چشمهای اشکآلودی که غم به خود گرفته است، بر خاک پای سگ دربان شما سجده میکنم.
صدف گوهر شهوار کند جزع مراچون شود خنده‌زنان لعلِ دُرافشان شما
هوش مصنوعی: صدف میتواند مروارید بسازد و احساس درد من را نشان دهد. وقتی که شما با لبخند و زیباییتان درخشش لعل را به نمایش میگذارید، باعث میشوید که در درون من احساس زیبایی و شگفتی بوجود آید.
گر ز سودا نبود پس ز چه روی ابن یمینمی‌کِشد این همه صفرا ز رقیبان شما؟
هوش مصنوعی: اگر عشق و آرزو وجود نداشت، پس چرا ابن یمین این همه حسادت و کینه را از رقبا به دل میگیرد؟