شمارهٔ ۳
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از درد و رنج عشق سخن می‌گوید. او به نامهربانی معشوق اشاره کرده و می‌گوید که این موضوع برایش کافی بوده است. زیبایی‌ها و جذابیت‌های معشوق، همچون یاسمین و سنبل، فقط به دردش افزوده و او را به گریه می‌اندازد. شاعر به این نکته توجه می‌کند که اگرچه عشق به او زیانی می‌زند، اما همچنان به آن عشق احساس سود می‌کند. در نهایت، او به وضعیت خود در گلستان وصال اشاره می‌کند و می‌گوید که با وجود زیبایی‌های آنجا، رنج‌ها و خارها او را آزار می‌دهند. این شعر نمایانگر تضاد زیبایی و درد در عشق است.
ایها العشاق از آن نامهربان بس شد مراورچه با جانست پیوندش ز جان بس شد مرا
هوش مصنوعی: ای عاشقان، دیگر از آن بیوفا خسته شدم؛ حتی اگر پیوند او با جانم باشد، دیگر طاقت ندارم.
عارض چون یاسمین و طره چون سنبلشگرید بیضا و ثعبانست از آن بس شد مرا
هوش مصنوعی: زیبایی چهرهاش مانند یاسمن و موهایش شبیه سنبل است، ولی در دل من غوغایی برپا کرده و حس و حال عجیبی را به وجود آورده است.
گر بلعل درفشان سازد دوای درد دلترک دل گیرم ز لعل درفشان بس شد مرا
هوش مصنوعی: اگر سنگ دل با زیباییهایش دل من را شاد کند، من از عشق او کم نمیآورم و نمیتوانم از این زیبایی‌ها دل بکنم. زندگی برای من به اندازهای غنی و رنگین شده که دیگر نمیتوانم به سراغ چیز دیگری بروم.
گر زیان شد نقد عمرم بر سر بازار عشقسود بینم چون ز سودای فلان بس شد مرا
هوش مصنوعی: اگر عمرم در عشق به هدر رفته باشد، در بازار عشق، آن را سود میبینم؛ زیرا عشق به فلان شخص برایم تمام شده است.
گر ز تاب آفتاب غم بسوزد جان منگو بسوز او سایه سرو روان بس شد مرا
هوش مصنوعی: اگر درد آفتاب به جانم بسوزد، اشکالی ندارد؛ فقط سایه سار روان را برای من کافیست.
در گلستان وصالش بلبلی بودم فصیحخارم اندر پا شکست از گلستان بس شد مرا
هوش مصنوعی: در باغ وصال او، مانند بلبل سخنور بودم، اما خارهایی که زیر پایم بود، امیدم را از گلستان برید.