شمارهٔ ۲۰

هوش مصنوعی: این شعر بیانگر احساساتی عمیق و عاشقانه است. شاعر ابتدا به زیبایی خاص و فریبنده معشوق اشاره می‌کند و از عتاب خود در برابر او سخن می‌گوید. او بیان می‌کند که چون عشق او بی‌نتیجه است، همچون خطی که بر آب رسم شود، بی‌فایده است. دل او در پیچ و خم زلف معشوق همچون گوی در حال چرخش است. شاعر می‌گوید که اگرچه عقل دارد، عشق او رواست و نمی‌تواند نور عشق را پنهان کند. حتی اگر نتواند چهره او را ببیند، خیال او را می‌بیند و خواب از او دور است. او از چشم معشوق می‌پرسد که تا کی این ترکتازی ادامه دارد، چرا که او از زلف معشوق خود گفتگویی کرده است. شاعر امیدوار است که اگر در طول زندگی یک لحظه با او درنگ کند، همچون زمان که همیشه به جلو می‌رود، او نیز به سرعت می‌رود. در پایان، او می‌گوید که آن معشوق تابان از زیبایی‌های خود آگاه نیست و مانند کتان در نور ماهپاره به تاب آمده است.