شمارهٔ ۲۴ - ابن یمین

ای قبله صاحبنظران روی چو ماهتوی فتنه دوران قمر چشم سیاهت

صد خار نهد حسن تو خورشید فلک راچون از گل سیراب دمد مهر گیاهت

ترسم که نشان بر رخ زیبات بمانداز غایت لطف ار کنم از دور نگاهت

عذر گنه شیفتگان روز قیامتروشن شود ایحوروش از روی چو ماهت

بر درد دل ابن یمین ناله گواهستخود بر دل من بنده چه حاجت بگواهت

درد دل ما را بلب لعل دوا کندر گردنم ار باشد ازین هیچ گناهت

ایدل مکن آه ستم از وی که نداردآئینه حسن بت من طاقت آهت

گر میطلبی از ستمش روی خلاصیجز حضرت نوئین جهان نیست پناهت

نوئین فلک مرتبه تالش که بدارداندر کنف معدلت خویش نگاهت