شمارهٔ ۱۲۲
هوش مصنوعی: شاعر در این شعر به ناکامی‌های عاطفی و دشواری‌های زندگی اشاره می‌کند. او می‌گوید که زمانه به او کمک نمی‌کند و آرزوهایش را برآورده نمی‌سازد. دلبر او که باید جانش را شاد کند، هیچ توجهی به او ندارد و صبر عاشقانه‌اش نیز بی‌ثمر است. او از سرنوشت و روزگار شاکی است و می‌گوید حقیقت و زیبایی هیچ تاثیری بر دل‌خستگی‌ها ندارد. در نهایت، شاعر از آتش عشق و عذاب ناشی از آن می‌گوید و نتوانستن در بیان خواسته‌هایش را به طعنه می‌گیرد.
زمانه رونق کارم بکام می نکندره مراد مرا زیر گام می نکند
هوش مصنوعی: زمانه به نفع من کار نمی‌کند و آرزوهایم را محقق نمی‌سازد.
کرشمه ئی نکند دلبرم بسحر حلالکه صبر بر دل عاشق حرام می نکند
هوش مصنوعی: دلبرم آنچنان دلربایی نمی‌کند که تحملش برای دل عاشق ممکن نیست.
نظام رشته دندان ز لعل بنمایدکه کار خسته دلان بی نظام می نکند
هوش مصنوعی: نظامی که دندان ها را از لعل نمایان می‌کند، نشان میدهد که کار دلهای خسته بدون نظم پیش نمیرود.
بگرد عارض او خط قیرفام چراستزمانه پرده صبح ارز شام می نکند
هوش مصنوعی: چرا صورت زیبا و جذاب او در بین زمانه به مانند پردهای صبح زود نمیماند و همیشه در حال تغییر است؟
مهندس خرد من بنای خانه صبرنهاد اول و آخر تمام می نکند
هوش مصنوعی: مهارت عقل و تفکر من، پایهگذار بنای صبر است؛ اما این بنا نه در آغاز و نه در پایان کامل نمیشود.
بنزد ابن یمینش خلیل نتوان گفتکه با هواش در آتش مقام می نکند
هوش مصنوعی: در نزد ابن یمین، نمیتوان گفت که خلیل با خواسته‌هایش در آتش قرار نمیگیرد.
گشاده باد صراحی صفت ز جانش خونکه از صفاش دل خود چو جام می نکند
هوش مصنوعی: آرزو میکنم که آن ظرف پر از شراب از خون جانش باز باشد، زیرا دل او مانند جامی است که از صفای شراب سرشار نیست.