شمارهٔ ۱۳۴
هوش مصنوعی: این شعر به توصیف زیبایی و جذابیت معشوق می‌پردازد. شاعر با ذکر تصاویری همچون سبزه، شکر، دود و عطر بهشتی، احساسات شگفت‌انگیز ناشی از دیدن معشوق را بیان می‌کند. همچنین به تأثیر عطر و زیبایی معشوق بر روح و جان خود اشاره می‌کند. شاعر از دمیدن عشق و زیبایی در زندگی‌اش سخن می‌گوید و این عشق را باعث زنده شدن و شادابی خود می‌داند. در نهایت، این شعر هم بوی خوشی، هم احساس شوق و هم غم را در کنار هم به تصویر می‌کشد.
گرد گلت سبزه تر میدمدتازه نباتت ز شکر میدمد
هوش مصنوعی: عطر گل تو طراوت بیشتری به فضا میبخشد و گیاه تازهای با شیرینیاش زنده میشود.
خط تو بر آب رقم می زنددود سیه ز آتش تر میدمد
هوش مصنوعی: خط تو مانند دودی است که از آتش بر روی آب نوشته میشود، و بهراحتی محو و ناپدید میشود.
بوی بهشتست چنین خوش نفسیا ز درت باد سحر میدمد
هوش مصنوعی: بوی بهشت اینقدر خوشایند است که یا نسیم صبحگاهی از در تو میوزد.
عنبر سوده است خطت یا زگلبرگ بنفشه است که بر میدمد
هوش مصنوعی: خط تو به مانند عنبر سیاه است یا شاید مانند گلبرگ بنفشهای است که در حال شکوفه دادن است.
هر دمی از چین دو زلفت صبامشک بر اطراف قمر میدمد
هوش مصنوعی: در هر لحظهای از نسیم صبحگاهی، عطر دلانگیز و خوشبو از چینهای دو زلف تو به دور ماه میپیچد.
بوی خوشت دل ز بر من ببردجان برد امبار اگر میدمد
هوش مصنوعی: عطر خوش تو دل مرا تسخیر کرده و جانم را به شدت میگیرد، اگر بویی از تو به مشامم برسد.
آتش غم ابن یمین را بسوختبسکه دم گرم تو در میدمد
هوش مصنوعی: غم و اندوه ابن یمین آنچنان او را سوزانده که گرمای نفس تو توانسته است دل او را دوباره زنده کند.