شمارهٔ ۲۲۷
هوش مصنوعی: این شعر به زیبایی و جذابیت معشوق اشاره دارد و شاعر از ویژگی‌های ظاهری او، همچون رخسار زیبا و موی مشکین، سخن می‌گوید. او معشوق را به گل و درختان تشبیه می‌کند و عشقش را به شدت بیان می‌کند. شاعر حسرت و شوری عمیق در دل دارد و می‌گوید که زیبایی معشوق به قدری شگفت‌انگیز است که هیچ‌کس نمی‌تواند آن را درک کند. در نهایت، عشق او به معشوق چنان عمیق و فراگیر است که بی‌پروا و بدون توجه به خود به او دل باخته است.
ای رخ زیبای تو رشک سمنبنده بالای تو سرو چمن
هوش مصنوعی: چهره زیبای تو باعث حسادت گل سمن است و قد تو مانند سروهای زیبا در میان چمن میباشد.
طره مشکین تو عنبر فشانپسته شیرین تو شکر شکن
هوش مصنوعی: موهای سیاه تو مانند عطر خوش مشک پخش میشود و طعم پسته شیرین تو شبیه شکر است.
بر رخ زیبای تو خال سیاهنقطه عنبر زده بر نسترن
هوش مصنوعی: بر چهره زیبا و دلانگیز تو، خال سیاهی مانند دانهای از عنبر بر روی گل نسترن نشسته است.
طیره شد از گیسو و بالای توطره شمشاد و قد نارون
هوش مصنوعی: موهای تو مانند تارهای شمشاد و قامتت مثل درخت نارون است و زیباییات دل را میبرد.
خنده شیرین تو گر نیستیکس بچه داند که تو داری دهن
هوش مصنوعی: اگر تو لبخند شیرین تو را نداشته باشی، بچهها هم میدانند که تو چه صدایی داری.
جز خط و رخسار تو هرگز که دیدنافه چین هاله مشک ختن
هوش مصنوعی: به جز چهره و زیبایی تو، هیچ چیز دیگری نظیر زیبایی و جذابیت موی بافته شده و عطر خوش مشک را ندیدهام.
در تن سیمین تو سنگیست دلای بت سنگین دل سیمین بدن
هوش مصنوعی: در وجود ظریف و زیبا تو، سنگینی از دل سنگی نهفته است، ای محبوب با دل سنگین و بدن نقرهای.
تا دل شوریده ابن یمیندر خم زلفین تو دارد وطن
هوش مصنوعی: دل آشفته ابن یمین هنوز در پیچ و خم موهای تو جای دارد.
عاشق رخسار تو گشت آنچنانکنیستش از عشق تو پروای تن
هوش مصنوعی: عاشق چهره تو به حدی شده است که دیگر برای سلامت و راحتی بدنش نگران نیست.