شمارهٔ ۲۷۲

هوش مصنوعی: شاعر در این شعر از عشق و دیوانگی ناشی از آن سخن می‌گوید. او به زیبایی و جذابیت معشوق اشاره می‌کند و می‌گوید که عقل و هوش را از دست داده است. دل او به شدت از عشق معشوق اشباع شده و از او بی‌تاب و بی‌قرار است. شاعر بیان می‌کند که حتی اگر معشوق چهره‌اش را بپوشاند، زیبایی‌اش به حدی است که محیط اطراف را تحت تأثیر قرار می‌دهد و به نوعی محلی برای عشق و زیبایی می‌شود. او همچنین به این نکته اشاره می‌کند که عشقش تمام‌نشدنی است و حتی اگر دشمنانش به او آسیب برسانند، عشق و زیبایی معشوق همچنان در دل او باقی می‌ماند. در نهایت، شاعر با تعجب به وضعیت خود می‌نگرد و می‌گوید که عشق و نور معشوق او را در دو فضای متفاوت از زندگی یعنی صومعه و میخانه قرار داده است.