شمارهٔ ۲۸۹
هوش مصنوعی: این شعر به توصیف پرواز روح و جستجوی حقیقت می‌پردازد. شاعر از طایر (پرنده) جان صحبت میکند که در جستجوی آزادی و پرواز است، و اشاره میکند که درخت سدره نشیمنگاه این روح است. او بر این نکته تأکید میکند که اگر عقل و علم، جان را پرورش دهند، رازهای نهان خود را نمایان میکند. شاعر به مجرّد بودن مسیح اشاره میکند و اهمیت تغذیه معنوی را همچون شکر برای طوطی جان تأکید میکند. همچنین می‌گوید اگر انسان به جهل تن دهد، آرزوی نفسانی او را به قفسی محدود میکند. در نهایت، او اشاره میکند که کلمات و دانایی‌ها می‌توانند انسان را از جهل رهایی بخشند و به زندگی معنادارتر سوق دهند.
بگوش جان من آید دمادم آوازیکه هست طایر جانرا هوای پروازی
هوش مصنوعی: صدای آواز پرندگان به گوش جان من میرسد و احساس میکنم که روح من میل به پرواز دارد.
بلی نشیمن او شاخسار سدره بودچه میکند قفسی و اندرو نه دمسازی
هوش مصنوعی: بله، خانه او همچون درخت سدر است. چه فایدهای دارد که او را در قفسی نگهدارند در حالی که هیچ همصحبتی در آنجا نیست؟
بعقل و علم اگر پرورش دهی جانراز سر غیب نماید بر او نهان رازی
هوش مصنوعی: اگر به عقل و دانش جان خود را پرورش دهی، آنگاه اسرار نهان از جهان غیب بر تو روشن خواهد شد.
مجردی چو مسیحا کجا که از سر وقتبهر نفس که بر آرد نماید اعجازی
هوش مصنوعی: مجردی مانند مسیحا وجود ندارد که هرگاه بخواهد، برای یک نفس به معجزهای دست یازد.
غذای طوطی جان تو شکر خرد استعزیز دار مر او را که ارزد اعزازی
هوش مصنوعی: غذای طوطی، جان تو از شکر و خرد است، عزیزم، او را گرامی بدار که ارزش ویژهای دارد.
بود ز جهل گرش آرزوی نفس دهیکسی بطعمه نداد ارزنی بشهبازی
هوش مصنوعی: اگر به دنبال رضایت و خوشنودی نفس کسی باشی که از نادانی و جهل رنج میبرد، مانند این است که به او غذایی دهید، در حالی که او لایق و شایستهاش نیست.
بنزد ابن یمین کر چو مار خاک خوریبهست از آنکه چو موری مسخر آزی
هوش مصنوعی: به نظر میرسد که بودن کنار کسی که در مقام و ارزش بالاتری قرار دارد، بهتر از بودن در کنار شخصی ضعیف و خرافاتی است. بودن در کنار کسی که به گونهای نیرومند و تاثیرگذار است، ارزش بیشتری دارد تا اینکه در کنار کسی که فقط بهطور سطحی و بدون زیرساختهای واقعی درخشش دارد، باشیم.