شمارهٔ ۳۰۷
هوش مصنوعی: این شعر درباره زیبایی و تاثیر حیرت‌انگیز چهره و وجود محبوب است. شاعر با استفاده از تمثیل‌هایی چون شستشوی رخسار سمن و دلها، به تأثیر و روشنی‌ای که ملاقات با محبوب بر زندگی و جان انسان می‌گذارد، اشاره می‌کند. آتش عشق در دل و عطر وجود محبوب زندگی را جان‌دارتر و زیباتر می‌کند. شاعر همچنین به نیاز به آمرزش و رحمت اشاره دارد و از محبوب می‌خواهد که با لطف خود، او را از گناهان پاک کند. در نهایت، شاعر به ارتباط عمیق خود با محبوب و آسیب‌پذیری‌اش در برابر او اشاره می‌کند.
چو رخسار سمن سیما بشوئینشان هستی از دلها بشوئی
هوش مصنوعی: اگر چهرهی زیبا و دلنشین سمن را بشویی، آثار وجود را از دلها پاک خواهی کرد.
فروزان گردد آتش اندر آبیگر آن روی جهان ارا بشوئی
هوش مصنوعی: اگر تو روی زیبای خود را در آب بشویی، آتش درون آب شعلهور خواهد شد.
مشام جان معطر گردد از ویبمی چون لؤلؤ لالا بشوئی
هوش مصنوعی: بوی خوش او روح و جان را معطر می‌کند، همچون مروارید که در دریا به زیبایی میدرخشد.
شراری کم نبینم ز آتش دلگر این آتش بصد دریا بشوئی
هوش مصنوعی: هرگز شعلهای از آتش دل خود را کم نمیبینم، حتی اگر این آتش را به صد دریا هم بشویند.
بآب مغفرت جرمی که ما راستگرت باشد بما پروا بشوئی
هوش مصنوعی: اگر تو با آب رحمت، گناهان ما را بشویی، نگران ما نباش.
چو ما را بیسر و سامان تو کردیروا داری که دست از ما بشوئی
هوش مصنوعی: وقتی ما را بدون سر و سامان کردی، آیا درست است که از ما فاصله بگیری و دست بکشی؟
بران ابن یمین از دیده سیلیبود کین نامه سودا بشوئی
هوش مصنوعی: ابن یمین در اینجا به نوعی از احساسات عمیق و غم خود اشاره می‌کند، جایی که آتش عشق و دردهای ناشی از آن باعث شده است تا نامه و پیام خود را همراه با حس نابودی و پاکی به فراموشی بسپارد. در واقع، او حس می‌کند که این غم و اندوه، مانند سیلابی است که همه چیز را شست و شو میدهد و از بین میبرد.