شمارهٔ ۵٠
هوش مصنوعی: در این ابیات، شاعر به آرزو و اشتیاق شدید خود برای نزدیکی به خداوند و عبودیت اشاره می‌کند. او از رحمت و الطاف خداوندی سخن می‌گوید و ابراز امیدواری می‌کند که خداوند او را به دیدار معشوقه‌اش، یعنی خود خدا، نائل کند. او احساس می‌کند که ناامیدی از رسیدن به آرزوی خود، فراتر از حد توانش شده است.
آرزومندی بدرگاه عبودیت مراهمچو الطاف خداوندی ز غایت در گذشت
هوش مصنوعی: آرزویم در درگاه بندگی، مانند محبتهای خداوندی، بسیار زیاد و فراتر از انتظار است.
چشم آن دارم ز لطف حق که بینم روی توزانکه حرمان مرادم از نهایت در گذشت
هوش مصنوعی: من امید دارم که با لطف خداوند، چهرهات را ببینم، زیرا ناامیدی و فراق تو باعث شده که آرزوهایم به اوج خود برسد.