شمارهٔ ٨۵
هوش مصنوعی: این اشعار به توصیف و تحلیل وضعیت انسان در برابر تقدیر و قضا و قدر می‌پردازد. شاعر به مخاطب می‌گوید که وضعیت‌های خوب و بد، مانند قصر و دژ، فقط در ذهن و احساس ما هستند و حقیقت تغییرناپذیر وجود دارد. او تأکید می‌کند که تلاش‌ها و جدیت شخصی مهم‌اند، اما نباید گمان کرد که تقدیر تغییر خواهد کرد. در نهایت، شاعر به اعتماد به خداوند و تفویض کارها به او توصیه می‌کند و می‌گوید که سرنوشت انسان، هم دولت و هم نکبت، در دست خداست.
بروز نکبت اگر برج قلعه فلکتچو شاه کوکبه چرخ منزل و مأواست
هوش مصنوعی: اگر بدبختی و مشکلات بر سر آن قلعه مستحکم زندگی بیفتد، مانند پادشاهی است که اسیر چرخ زمان و مکان شده و دیگر جایی برای زندگی ندارد.
یقین بدان و برو ظن مبر بهیچ طریقکه برج و باروی او همچو دامن صحراست
هوش مصنوعی: بدان که به هیچ عنوان به شکی نمان، زیرا دیوار و قلعه او مانند دامن سرسبز صحراست.
ولی چو لشکر دولت رخ آورد بمصافسواد دامن صحرا چو قلعه میناست
هوش مصنوعی: وقتی که ارتش حکومت در میدان ظاهر میشود، دشت مانند قلعهای زیبا و دلنشین به نظر میرسد.
بدان قدر که تو جدی نمائی و جهدیگمان مبر که دگرگون شود هر آنچه قضاست
هوش مصنوعی: تا جایی که تو کوشش کنی و تلاش نمایی، فکر نکن که هر چیزی که سرنوشت تعیین کرده، تغییر خواهد کرد.
تو کار خویش بفضل خدای کن تفویضبروز دولت و نکبت که کار کار خداست
هوش مصنوعی: کارهای خود را به لطف خدا بسپار و جریان روزگار، چه خوب و چه بد، را به او واگذار کن؛ زیرا این کارها از آن خداست.