شمارهٔ ١١٣
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به دوستش می‌گوید که هیچ رازی از او پنهان نکرده است. او از زیبایی و باروری سخن می‌گوید و اشاره می‌کند که در دنیای شعر و ادب، استعداد و فکر عمیق او مانند الماس می‌درخشد. شاعر تأکید می‌کند که نمی‌توان حقیقت و دروغ را در مدح یا انتقاد کسی ترکیب کرد، زیرا در این زمانه نمی‌توان به راستگویی اعتماد کرد. به عبارت دیگر، او به اخلاقی بودن و صداقت در گفتار و نوشتار اشاره می‌کند.
دی مرا گفت محترم یاریکه دلم هیچ راز ازو ننهفت
هوش مصنوعی: دوستی که به من به عنوان یک دوست محترم مینگرد، به من گفت که دلم هیچ رازی از او پنهان نکرده است.
که بگلزار طبع وقادتدر بهار سخن چه غنچه شکفت
هوش مصنوعی: در باغ ادبیات و خلاقیت شما، در فصل بهار سخن، چه زیباییها و افکار تازهای جوانه زده است.
نوک الماس فکر ثاقب توگوهر نظم در مدیح که سفت
هوش مصنوعی: فکر روشنت همچون نوک الماس است و در مدح و ستایش، به مانند دُرّ ارزشمندی می‌درخشد.
گفتم اکنون بمدح و هجو کسینشود فکر با ضمیرم جفت
هوش مصنوعی: گفتم در حال حاضر نه به ستایش کسی میپردازم و نه به عیبجویی از او؛ زیرا در ذهنم هیچ یک از این دو احساس وجود ندارد.
ز آنکه مرد دروغ نیست رهیوندرین عهد راست نتوان گفت
هوش مصنوعی: به این دلیل که در این زمان، مرد راستگویی وجود ندارد، نمی‌توان در این دوران درباره صداقت صحبت کرد.