شمارهٔ ١۴٣
هوش مصنوعی: این شعر درباره‌ی پرورش و فضایل فرزند شاعر است. شاعر به تأکید بر استعداد و مهارت‌های فرزندش در سخن‌وری می‌پردازد و او را به عنوان یک ستاره درخشان در دنیای شعر معرفی میکند. شاعر به عظمت و مقام شاعری فرزندش اشاره کرده و او را به عنوان آفتاب و سرور سخن می‌شناسد. در نهایت، شاعر ابراز افتخار کرده و می‌گوید که از سفر شاعری او مطمئن است.
فرزند و نور دیده من ایکه در سخنداند خرد که مرتبه مهتری توراست
هوش مصنوعی: فرزند و نور چشمان من، کسی که در کلامش اندیشه و فهم عمیق دارد، سزاوار مقام و رهبری است.
خورشید در نظم تو در گوش میکشدچون آفتاب ملک سخن گستری توراست
هوش مصنوعی: خورشید در نظم دلانگیز تو میدرخشد و مانند آفتابی است که در جهان سخن‌وری، بر تو میتابد.
میدان نظم و نثر مرا بود پیش ازینپا نه درین بساط کنون سروری تو راست
هوش مصنوعی: قبل از این، من در دنیای نظم و نثر تسلط داشتم، اما اکنون در این فضا، مقام و سلطنت از آن توست.
آنکس که از مبانی اشعار واقفستداند یقین که مرتبه شاعری تو راست
هوش مصنوعی: آن کسی که با اصول اشعار آشناست، به خوبی میداند که جایگاه شاعری تو بسیار بالا است.
ابن یمین تو را چو نظر میکند بمهرمحمود باش عاقبت عنصری تو راست
هوش مصنوعی: وقتی که ابن یمین به تو نگاه میکند، با محبت و مهربانی خود را نشان بده. در پایان، تو به حقیقت و ذات خود برمیگردی.