شمارهٔ ١٨٢
هوش مصنوعی: این شعر درباره استفاده از دانش و آموزه‌های انسانی برای زندگی بهتر است. شاعر می‌گوید که کسی که با عشق و محبت به حق شروع کند، بر مشکلات زندگی غلبه خواهد کرد. او به یادگیری از آدم صفی (آدم نخستین) اشاره می‌کند و می‌گوید که انسان باید از تجربیات او بهره ببرد. همچنین به نقد و نسیه اشاره کرده و می‌گوید که برخی افراد در پی مال‌اندوزی برای دیگران هستند، در حالی که عاقل و آگاه بایستی به ارزش واقعی اموال پی ببرد و برای خود زندگی کند. در کل، شعر اهمیت دانایی و استفاده صحیح از آن را در زندگی نمایان می‌کند.
هر که در صبح از بگه خیزیدر دل از مهر حق چراع افروخت
هوش مصنوعی: هر کسی که صبح هنگام از خواب برخیزد و در دل خود عشق به حق را شعلهور کند، معنای حقیقی زندگی را درک کرده است.
هر چه خاشاک راه او میشدبر سر آتش فناش بسوخت
هوش مصنوعی: هر چیزی که مانع او میشد، در آتش نابودیاش سوخت.
آدمی زاد را طریق معاشباید از آدم صفی آموخت
هوش مصنوعی: انسان باید الگوی زندگی و شیوه معیشت خود را از زندگی و رفتار انسانهای بزرگ و نیکو یاد بگیرد.
آدم از ما بدانش افزون بوداو بهشتی بحبه ئی بفروخت
هوش مصنوعی: انسان به خاطر دانش و آگاهیاش برتر از دیگران است، اما او به خاطر یک لذت زودگذر، نعمت بهشت را رها کرد.
نقد را داد ز ابلهی بعضینسیه را کیسه طمع بر دوخت
هوش مصنوعی: برخی از افراد نادان برای نقد خود، به جای آنکه به موقع پرداخت کنند، در انتظار نسیه و وعدههای بیپایه مینشینند و همچون دفتری در انتظار غنائم، کیسهای از طمع برای خود فراهم میکنند.
نزد عاقل سزای بند بودهر که مال از برای غیر اندوخت
هوش مصنوعی: هر کس که مال و ثروت را برای دیگران جمعآوری کند، سزاوار بند و محدودیت است در نظر فرد عاقل.