شمارهٔ ٢٠٩
هوش مصنوعی: این شعر به بیان نکاتی درباره زندگی و خواسته‌های انسانی می‌پردازد. شاعر می‌گوید که انسان باید از وضعیت خود آگاه باشد و برای زندگی‌اش به اندازه کافی دارد. اگر بیش از نیاز بخواهد، این نشان از آز و طمع اوست. همچنین او به اهمیت اندازه‌گیری خواسته‌ها اشاره می‌کند و می‌گوید که باید در زندگی میانه‌رو بود و از افراط پرهیز کرد. در نهایت، پیام اصلی این شعر به تلاش در زندگی و ایجاد تعادل میان نیازها و خواسته‌ها برمی‌گردد.
اصلت ایدل چو ز خاکست بلندی مطلبعنصر خاک نه مایل سوی پستی باشد
هوش مصنوعی: اصل تو همچون ایدل، از خاک سر بلند کرده است. عنصر خاک هرگز به سوی پستی و حقارت مایل نیست.
بخرد آنست که از حال خود آگاه بودآنقدر عمر که در ربقه هستی باشد
هوش مصنوعی: عاقل کسی است که از وضعیت و شرایط خود آگاه باشد و به اندازهای زندگی کند که در دنیا حضور دارد.
مسکنی باید و مقدار کفافی ز معاشزین فزون خواستنت آز پرستی باشد
هوش مصنوعی: انسان باید جایی برای زندگی داشته باشد و حداقل نیازهای معیشتیاش را تأمین کند. اگر به دنبال خواسته‌های بیش از این باشد، به نوعی حرص و آز نشان میدهد.
باده دور باندازه دهند ای هشیاربیشتر خواستن از غایت مستی باشد
هوش مصنوعی: شراب را به اندازه بنوشید، ای هشیار. خواستن بیشتر از آنچه نیاز دارید، نشانهی اوج مستی و بیخودیش است.
بشنو ز ابن یمین یک سخن ایجان عزیزاعتقاد تو بحق گر بدرستی باشد
هوش مصنوعی: ای جان عزیز، یک سخنی از ابن یمین بشنو. اگر به راستی به حقی که در دل داری، ایمان داری، به آن توجه کن.
بیشک اندر طلب بیشتر از قدر کفافسخت کوشی تو از غایت سستی باشد
هوش مصنوعی: مطمئناً اگر در طلب چیزهای بیشتر از آنچه که نیاز داریم، تلاش کنیم، نشان دهندهی کسلی و رکود ماست.