شمارهٔ ٢٣۶
هوش مصنوعی: این ابیات بیانگر حالتی از غم و اندوه هستند. شاعر به تمسخر گروهی می‌پردازد که به بدنی می‌خندند که روحش از آن جدا شده است. این افراد به نوعی در جهل خود اقامت دارند و وقتی که به مقصدی می‌رسند، بر آنچه که از دست داده‌اند، گریه می‌کنند. در واقع، مضمون شعر نشان‌دهنده غفلت و نادانی انسان‌ها و آگاهی نسبت به فقدان و مرگ است.
بدان گروه بخندد خرد که بر بدنیکه روح دامن ازو درکشید میگریند
هوش مصنوعی: بدا به کسانی که با حکمت و فهم خود می‌خندند به حال افرادی که روحشان از بدنشان جدا شده است و دیگر روی زمین نیستند.
همه مسافر و آنگه ز جهل خویش مقیمبر آنکه پیش بمنزل رسید میگریند
هوش مصنوعی: همه انسان‌ها در این دنیا مانند مسافرانی هستند که در مسیر سفر خود از نادانی و ignorance خود بیخبرند. وقتی به مقصد نهایی می‌رسند، ناگهان به فکر آن میافتند و برای فرصتهایی که از دست داده‌اند، غمگین میشوند.