شمارهٔ ٣٢۴
هوش مصنوعی: این شعر به نکوهش وضعیت انسان‌ها در جامعه پرداخته است و بیان می‌کند که خردمندان در رنج و فقر به سر می‌برند، در حالی که جاهلان در مقام‌های بالا قرار دارند و به دنبال راه‌های نادرست هستند. داناها باوجود تلاش‌هایشان، به حقایق و نعمت‌های واقعی دست نمی‌یابند و تنها با غم و اندوه زندگی می‌کنند. همچنین، اشاره به این دارد که همه این شرایط به اراده و حکمت الهی وابسته است و هیچ‌کس نمی‌تواند به طور کامل به رموز این حکمت پی ببرد.
فریاد از اینجهان که خردمند را ازوبهره بجز نوایب و حرمان نمیرسد
هوش مصنوعی: این دنیا به قدری دردناک است که انسان دانشمند و آگاه جز از ناامیدی و فقدان چیزی به دست نمیآورد.
دانا بمانده در غم تدبیر روزیشیکذره غم بخاطر نادان نمیرسد
هوش مصنوعی: عاقل همچنان در فکر تأمین روزی خود است و به خاطر نادانی دیگران، ناراحت نمیشود.
جاهل بمسند اندرو عالم برون درجوید کلید و راه بدربان نمیرسد
هوش مصنوعی: جهل و نادانی باعث میشود که کسی که در مقام و موقعیت بالایی قرار دارد، به حقیقت علم و دانش دست نیابد. فرد عالم و دانا در تلاش است تا کلید و راهی برای درک عمیقتر از مسائل پیدا کند، اما نادانی او را به جایی نخواهد رساند و به درک درست و واقعی نخواهد رسید.
جاهل بمسند اندر و عالم برون درجوید کلید و راه بدربان نمیرسد
هوش مصنوعی: نادان در مقام و جایگاه خود به سر میبرد و عالم در بیرون از آن به دنبال کلید و راهی است، اما به دربان نمیرسد.
جهال در تنعم و ارباب فضل رابا صد هزار غصه یکی نان نمیرسد
هوش مصنوعی: نادانان در خوشی و راحتی به سر می‌برند، اما فرزندان فضل و علم با وجود تمام زحمتها و غصهها، حتی برای یک نان ناقابل هم به زحمت میافتند.
اینکارها بحکمت یزدان مقدرستکس در رموز حکمت یزدان نمیرسد
هوش مصنوعی: این کارها به حکمت خداوند تعیین شده است و هیچ‌کس به رازهای آن حکمت پی نخواهد برد.