شمارهٔ ٣۴۶
هوش مصنوعی: در این شعر، گوینده از محبوبش عذرخواهی می‌کند که اگر کم به درگاه او بیافتد، دلیلش هجران و دوری از خداوند است. او اشاره می‌کند که مانند باران که بعد از مدتی مداوم خسته‌کننده می‌شود، در نهایت وقتی که باران قطع می‌شود، مردم دوباره به یاد و آرزوی وصال محبوب روی می‌آورند و درخواست وصل می‌کنند. این سخنان نشان‌دهنده‌ی اهمیت وصال در زندگی و حسرت بر دوری است.
گر کم به درت آیم معذور همی دارمکان را که بسی بینند هجرش ز خدا خواهند
هوش مصنوعی: اگر کم به در منزلت بیایم، عذر مرا بپذیر، زیرا کسانی که دوری او را میبینند، از خدایش طلب می‌کنند.
باران چو پیاپی شد گردند ملول از ویوانگه که نبارد هیچ وصلش به دعا خواهند
هوش مصنوعی: وقتی باران به طور مداوم ببارد، مردم از آن خسته و دلزده میشوند. اما هنگامی که باران قطع می‌شود، به دعا و طلب وصل و آشتی با آن برمیآیند.