شمارهٔ ٣٨١
هوش مصنوعی: در این شعر، گوینده به فردی نصیحت می‌کند که چرا عمر خود را با صحبت کردن با فردی بی‌فایده تلف می‌کند. او می‌گوید بهتر است به جای این شخص بی‌مفید، زمان خود را صرف کارهای دیگر کند، زیرا این صحبت‌ها تنها به ندامت منجر می‌شود و نه خیر و نفعی به دنبال دارد. خردمند واقعی کسی است که وجود و عدم چنین افرادی را یکسان می‌داند.
همی شد رهی دی بنزد بزرگیبدان تا دمی حق صحبت گذارد
هوش مصنوعی: رهی به نزد بزرگمردی میرفت تا لحظهای گفتوگو کند و از حقایق سخن بگوید.
یکی گفت ضایع چرا میکنی عمرچگونه کسی تخم در شوره کارد
هوش مصنوعی: یکی گفت چرا عمرت را هدر میکنی؟ مگر می‌شود کسی در زمین شورهزار دانه بکارد و انتظار برداشت هم داشته باشد؟
برو ترک او گیرو بنشین بکنجیکه این صحبت الا ندامت نیارد
هوش مصنوعی: به او بگو که از او دوری کن و در گوشهای بنشین. این حرفی که میزنی، جز ندامت و پشیمانی چیزی به همراه نخواهد داشت.
نه او خود رساند بتو هیچ خیرینه شر کسی از تو هم باز دارد
هوش مصنوعی: نه او به تو هیچ خوبی نمیرساند و نه کسی دیگر تو را از بدیها حفظ می‌کند.
خردمند ازینگونه کس را که او هستوجود و عدم هر دو یکسان شمارد
هوش مصنوعی: عاقل و فرزانه، کسی را که وجود و عدم را برای او یکسان می‌داند، میشناسد.