شمارهٔ ۴۶٩
هوش مصنوعی: این شعر به اهمیت توجه به زندگی و آزادی روح اشاره دارد. شاعر از زندگی کوتاه انسان‌ها در دنیا یاد می‌کند و تأکید می‌کند که نباید در قفس محدودیت‌ها و خواسته‌های دنیوی زندگی کرد. وی از ما می‌خواهد تا با نیکوکاری و دوری از بدی‌ها زندگی کنیم و به جای بررسی عیوب دیگران، بر هنر و فضایل خود تمرکز کنیم. در نهایت، شاعر به ما هشدار می‌دهد که در این دنیا، خاطره نیکی و خوبی‌ها از ما باقی خواهد ماند.
پنج روزی که درین توده خاکت وطنستبتف آتش سودا چه پزی دیک هوس
هوش مصنوعی: پنج روزی که در این خاک زندگی میکنی، به فکر چه آرزوهایی هستی که در دل داری؟ زندگی زودگذر است و نباید به آرزوهای خام و دور از دسترس دل بست.
طوطی روح ترا سدره نشیمن زیبدبهر شکر مکنش بسته درین تیره قفس
هوش مصنوعی: طوطی که روح توست، باید در گلخانهای زیبا و دلپذیر زندگی کند، نه اینکه در این قفس تاریک و غمانگیز محبوس باشد، زیرا آنقدر شیرین و ارزشمند است که شایستهی بهترین شرایط است.
تا بصد سال دگر زین همه خلقان جهاناز نوادر بود ارزنده بماند یک کس
هوش مصنوعی: تا صد سال دیگر از میان تمام مردم دنیا، فقط یک نفر از این افراد خاص و برجسته باقی خواهد ماند.
چون ترا رحلت ازین دار فنا در پیش استجهد کن تا همه نیکی تو گویند ز پس
هوش مصنوعی: وقتی که خبر جداییات از این دنیای مادی نزدیک است، تلاش کن تا همه خوبیهها و نیکیهای تو را بعد از رفتنت بگویند و به یاد بسپارند.
گر ترا هست هنر عیب کسان باز مجویکاندرین ملک چو طاوس بکارست مگس
هوش مصنوعی: اگر هنری داری، به عیبجویی دیگران نپرداز، زیرا در این ملک مانند طاووس زیبا، مگس نیز حضور دارد.
بشنو از ابن یمین یک سخن نغز مفیداز بدی دور شو اینست ره جنت و بس
هوش مصنوعی: از ابن یمین یک نکته خوب و سودمند بشنو: از کارهای زشت و ناپسند دوری کن، این راهی است به سوی بهشت و هیچ چیز دیگری.