شمارهٔ ۴٨٠
هوش مصنوعی: شاعر در این شعر به احساسات و تفکرات عمیق خود اشاره می‌کند. او دلش را در جست‌وجوی آزادی و رهایی از بندها می‌بیند، اما در عین حال متوجه می‌شود که در تنگنای عشق گرفتار شده است. او تصویر زیبایی از معشوقش ارائه می‌دهد و می‌گوید که با وجود گناهکار بودن، به بخشش و رحمت خداوند امیدوار است. در کل، این شعر به تم های عشق، آزادی، و امید به بخشش اشاره دارد.
آن دل که داشتم ز وی آزادگی طمعدر چار میخ طبع گرفتار دیدمش
هوش مصنوعی: دل من که همیشه آزاد و بیقید بود، اکنون در دام خواستهها و طبیعت خود گرفتار شده است.
چون نقطه تا نهاد قدم در میان کارسرگشته گرد خویش چو پرگار دیدمش
هوش مصنوعی: وقتی که نقطه قدمش را در وسط کار گذاشت، خود را مانند یک پرگار دید که در اطرافش میچرخد و سرگردان است.
وقتست اگر چو سایه نشیند بگوشه ئیز آنک آفتاب بر سر دیوار دیدمش
هوش مصنوعی: وقتی که وقتش برسد، اگر مانند سایهای در گوشهای بنشیند، به این دلیل است که آفتاب را بر روی دیوار دیدهام.
حاجت بگلشنش نبود چون ز روی و مویبشکفته شنبلید و سمنزار دیدمش
هوش مصنوعی: او به خاطر زیبایی و لطافت چهره و موی محبوبش به گلشنی که در آن زندگی می‌کند، نیازی ندارد و تنها با دیدن باغی پر از گل و خوشبو به یاد او میافتد.
با اینهمه چو ابن یمین گرچه مجرم استواثق بعفو شامل دادار دیدمش
هوش مصنوعی: با وجود اینکه ابن یمین خطاکار است، اما به رحمت و بخشش فراگیر خداوند امیدوار است و من او را چنین دیدم.