شمارهٔ ۵٠۶
هوش مصنوعی: شاعر در این شعر به یاد معشوقه‌اش، دختر رز، می‌افتد که پیشتر در زندگی‌اش تأثیر زیادی داشته است. او به حالت فعلی دختر رز اشاره می‌کند که نسبت به گذشته تغییر کرده و از حالت خوشحالی به انزوا رفته است. شاعر با یادآوری این یادها، احساساتش را به مادر دختر ابراز می‌کند.
گر بانگورست مایل خاطر ابن یمینعرضه دارم شمه ئی گر زانکه داری باورش
هوش مصنوعی: اگر صدای شاداب و دلنشینی در دل ابن یمین وجود دارد، من هم مقداری از آن را برای او ارائه میدهم، زیرا تو به این صدای دلنشین و زیبایی ایمان داری.
پیش ازین معشوقه بودی دختر رز بنده راگشت پیدا حالتی کاندر گذشتم از سرش
هوش مصنوعی: پیش از این، معشوق من چنان مانند دختر گل بود که حالتی پیدا کرد که وقتی از کنارش گذشتم، متوجهاش شدم.
اینزمان چون شد ز ترشی دختر رز منزویهر زمان بریاد دختر میزنم بر مادرش
هوش مصنوعی: زمانی که دختر رز به دلیل تلخی و بخل از دیگران دور افتاده، هر لحظه به یاد او، دلم برای مادرش تنگ میشود.