شمارهٔ ۵۴٨
هوش مصنوعی: این شعر از شاعر به توصیف حالاتی می‌پردازد که در زندگی با انانیت و مشکلات دست و پنجه نرم می‌کند. شاعر احساس می‌کند که نعمت‌های دنیا برای او حرام شده و آرزوی او در زندگی رعایت حرمت‌ها و جود و بخشش است. او به عیال خود فکر می‌کند و در عین حال به تشنگی خود اشاره می‌کند، به این معنا که در جستجوی روشنایی و حقیقت است. شاعر بر اهمیت وجود یک سلطان با جود و خوبی تأکید می‌کند که می‌تواند مشکلات را حل کند. در پایان، او نشان می‌دهد که وظیفه نظم امور به این سلطان واگذار شده است.
بر من سپهر کرده نعیم جهان حراماز رشک گفته هام که سحری بود حلال
هوش مصنوعی: زندگی را برای من به شکلی خوشایند و زیبا ساختهاند، اما به خاطر حسادتهایی که در دل دیگران میزنند، به من گفتهاند که لذتی که میبرم، نباید حلال باشد.
آبم نه در سبو و مرا دست نام و ننگدامن گرفته از پی نان دادن عیال
هوش مصنوعی: من آبی ندارم که در ظرفی نگهداری کنم و دست من درگیر نام و ننگ است، در حالی که به دنبال تأمین نان برای خانوادهام هستم.
زینحالتی که دید عجبتر که تشنه لبجان میدهیم بر طرف چشمه زلال
هوش مصنوعی: از این حالتی که مشاهده میکنیم، جای تعجب دارد که با وجود تشنگی شدید، جان خود را فدای لبهای تشنهمان میکنیم در کنار چشمهای زلال.
آنچشمه چیست حضرت شاهی که در جهانبحریست همتش که بود موج آن نوال
هوش مصنوعی: این جمله به زیبایی از قدرت و بزرگی یک مقام رفیع سخن میگوید. او را به عنوان منبعی تصور می‌کند که در جهان همانند دریا وسیع و عمیق است. در اینجا اشارتی به اثرات و نفوذ او همچون امواج دریا وجود دارد که نشاندهنده تأثیرات مثبت و پر رنگ او بر دیگران است. به طور کلی، توصیف می‌کند که این شخصیت بزرگ چقدر عظیم و تاثیرگذار است.
سلطان نطام دولت و ملت که جود اوگوید جواب پیشتر از گفتن سئوال
هوش مصنوعی: سلطان مملکت و ملت، انسانی است که سخاوت او به قدری بالاست که قبل از آنکه سوالی پرسیده شود، پاسخ آن را میداند.
منبعد نظم کار مفوض برای اوستز ابن یمین بس این که بیان کرد وصف حال
هوش مصنوعی: از این به بعد، شعر و نظم کار اوست و دیگر نیازی به گفتن حال و وضعیت نیست که ابن یمین آن را بیان کرده است.