شمارهٔ ۶۶٢
هوش مصنوعی: این شعر در ستایش یک شخصیت بزرگ و قدرتمند است که به عنوان "خواجه" و "شهاب دولت و دین" توصیف شده است. شاعر به ویژگی‌های برجسته و مقام والای او اشاره می‌کند و از او به عنوان نماد بزرگی، فتوّت و کرم یاد می‌کند. او همچنین به ناهمگونی‌هایی که در این جهان وجود دارد اشاره کرده و بر این نکته تأکید می‌کند که همه چیز به شایستگی و سجایای این شخصیت وابسته است. در نهایت، شاعر از اهل کرم می‌خواهد که مانند او بخشنده و با جود باشند.
پیام من که رساند چنانکه میگویمبسمع خواجه دنیا شهاب دولت و دین
هوش مصنوعی: پیام من را به شکلی که میگویم به گوش خواجه دنیا برسانید، شهاب، که هم در حوزه دولت و هم دین نورافشان است.
سپهر مهر فتوت جهان و جان کرمنظام دنیی و دین مفخر زمان و زمین
هوش مصنوعی: آسمان فروغ نیکی و شجاعت است و مهربانی، نظام زندگی و دین را سامان میبخشد و مایهی افتخار زمان و زمین میباشد.
بلند پایه بزرگی که نقشبند قضانگاشت صورت قدرش بر اوج علیین
هوش مصنوعی: شخصیت بزرگی که قسمت و سرنوشت او را خلق کرد، به گونهای است که مقام و جایگاهش در اوج و بالاترین مرتبه قرار دارد.
بگوید ار چه ز نا سازگاری گردونببندگیت مشرف نگشت ابن یمین
هوش مصنوعی: بگو که با وجود ناهماهنگی و مشکلاتی که از طرف آسمان به وجود میآید، تو هرگز از میمنت و خوشبختی دور نخواهی شد.
و لیک درگه و بیگه بهر مقام که هستبجز مدایح جاه تو نیستش آئین
هوش مصنوعی: اما در هر جایگاهی که هست، جز ستایش و احترام به مقام تو، چیزی وجود ندارد.
همیشه اهل کرم را مثل بجود تو بادکه در مکان کرم جودتست با تمکین
هوش مصنوعی: همیشه باید اهل بخشش و کرم را مانند تو دانست، که در جایی که بخشش وجود دارد، خود را با عزت و وقار مینماید.