شمارهٔ ۶٧۴
هوش مصنوعی: غزلی از ابن یمین به باد صبحگاهی است که به علاء الدوله و دین آصف ارسال شده. شاعر از نام محمد به عنوان دین‌پناه یاد می‌کند و می‌گوید که او مانند مسیح، می‌تواند جان‌های زیادی به مردم ببخشد. او اشاره می‌کند که مردم دنیا زیر سلطه او هستند و هرگز کسی مثل او نداشته‌اند. همچنین بیان می‌کند که اگر حق خدمت او را فراموش کرده‌اند، اما او هنوز حقوقی بر گردن آن‌ها دارد. ابن یمین از احساس فراق و ناامیدی خود می‌گوید و از علاء الدوله درخواست می‌کند که او را فراموش نکند و به یاد داشته باشد، چون کمال و جاه او هیچ گاه نباید کم شود.
ز ابن یمین پیام برای باد صبحدمنزد علاء دولت و دین آصف زمان
هوش مصنوعی: از ابن یمین پیامی به باد صبحگاهی فرستاده میشود به علاء دولت و دین، آصف زمان.
دستور دین پناه محمد که خلق رابخشد بهر دمی چو مسیحا هزار جان
هوش مصنوعی: دستور پیامبر محمد به گونهای است که در هر لحظه، زندگی و روحی را به مردم میدهد، همانطور که مسیحا جان‌های زیادی را زنده می‌کند.
خلق جهان بطاعت او سر نهاده اندهرگز کرا شدست مسلم چنین جهان
هوش مصنوعی: آدمیان به فرمان و اطاعت پروردگارشان به زندگی ادامه میدهند و این موضوع نشان میدهد که هیچکس نمیتواند وجود چنین جهانی را انکار کند.
گو حق خدمت منت از یاد اگر شدستما را حقوق بر تو یادست همچنان
هوش مصنوعی: اگر حق خدمت و منت ما از یاد رفته، باید بدانی که حقوق و مطالباتی که به گردن توست همچنان برقرار است.
یکبارگی ز بنده فراموش کرده ئیدانی که آید از تو سبکروحم این گران
هوش مصنوعی: ناگهان میفرمایی که من را فراموش کردهای و این باعث میشود که روح من از بار سنگین این غم رها شود.
ز آشفتگی طالعم این نیز هم یکیستکافتاده ام ز حضرت عالیت بر کران
هوش مصنوعی: از بینظمی و ناامیدی در تقدیرم، همین است که من از مقام بلند تو به حالت حیرت و سردرگمی افتادهام.
نارد کمال جاه تو نقصان بهیچ رویگر یادت آید از من مهجور ناتوان
هوش مصنوعی: هرگز بزرگی و مقام تو کم نمیشود، اگر یاد من را که دور افتاده و بیچارهام فراموش نکنی.