شمارهٔ ٧۴٩
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به ستایش از مقام بلند و برجسته فردی به نام یونس می‌پردازد. او را برتر از دیگران می‌داند و او را با آفتاب مقایسه می‌کند که نورش بر دیگران می‌تابد. شاعر به زیبایی سخنان یونس اشاره می‌کند و او را به مثابه عروسی زیبا در دستان خوشنویس می‌داند. همچنین از کرامت و لطف او نسبت به دیگران یاد می‌کند و او را نور دنیا و سایه‌ای برای دیگران توصیف می‌کند. در انتها، شاعر از او می‌خواهد که خود در مورد جایگاهش در دنیا توضیح دهد و می‌گوید که حالش مانند قافیه‌های شکسته در شعر، دچار مشکل است.
جلال دولت و دین یونس ایکه جاه تر استمقام برتر کیوان فروترین پایه
هوش مصنوعی: یونس، که در اوج قدرت و دیانت قرار دارد، از هر مقام و رتبهای بالاتر است؛ مانند اینکه کیوان (سیاره زحل) در پایینترین حالت خود قرار دارد.
بر آفتاب بچربدسها بتابش اگرز نور رای تواش ذره‌ای بود مایه
هوش مصنوعی: اگر خورشید درخشیدنش را بر زمین بپاشد، این به خاطر آن است که روشنایی تو نیز از یک ذره نور سرچشمه میگیرد.
ز عقد گوهر لفظت عروس معنی راببسته کلک تو مشاطه وار پیرایه
هوش مصنوعی: از کلمات زیبا و با معنی تو مثل عروسی که تزیین شده، معانی را به خوبی آرایش کردهای و به آنها جلوه خاصی بخشیدهای.
بخشگسال کرم آز تشنه لب دیدهز ابر خامه تو آنچه کودک از دایه
هوش مصنوعی: این بیت به زیبایی از محبت و مهربانی سخن می‌گوید. شاعر به تصویر کشیده که مانند یک دایه، عشق و محبت را به کسی میدهد که مانند کودکی تشنه و نیازمند است. در اینجا، ابر به عنوان نمادی از رحمت و برکت معرفی شده و کرم و لطافت در آن مشهود است. در واقع، شاعر به زیبایی فداکاری و محبت را به تصویر میکشد.
تو آفتاب جهانی و بنده ابن یمینترا شدست بامید نور همسایه
هوش مصنوعی: تو نور و روشنی این جهان هستی و من به امید روشنی تو، به خدمت تو درآمدهام.
اگر ز طالع شوریده نیست این از چیستجهانیان ز تو در نور و بنده در سایه
هوش مصنوعی: اگر سرنوشت بینظم و آشفتهای نیست، پس چرا جهانیان در پرتو وجود تو هستند و بندگانت در سایهات قرار دارند؟
تو خود بگو که بدوران چون توئی چو منیشکسته حال چو این قافیه همی شایه
هوش مصنوعی: خودت بگو که در دورانی چون تو، حال من که دچار شکست است، چگونه میتواند به این قافیه ادامه بدهد.