شمارهٔ ٨١۴
هوش مصنوعی: شاعر در این اشعار به توصیف زیبایی‌های طبیعت و میوه‌های تازه فصل می‌پردازد و با استفاده از تشبیه، آنها را به زیبایی ماه تشبیه می‌کند. او می‌خواهد که خواننده به دقت به دیوان او نگاه کند و معتقد است که هیچ زرگری نمی‌تواند همچون او کار صیاغتی انجام دهد. شاعر از اینکه زمان برای سرودن شعر دارد و از دغدغه‌های روزگار آزاد است، شکرگزاری می‌کند و در نهایت می‌گوید که دیگر به جهان و مسائل آن توجهی نخواهد کرد.
بر میوه های نوبر بستانسرای طبعکردم بسان ماه بآئین صباغتی
هوش مصنوعی: من به میوه‌های تازه باغ مینگرم و مانند ماه، به زیبایی و درخشش آنها توجه میکنم.
دیوان من بخواه و بتدقیق در نگرنا کرده هیچ زرگر ازینسان صیاغتی
هوش مصنوعی: خواستهام که دیوانم را بخواهی و آن را با دقت نگاه کنی؛ زیرا هیچ زرگری نتوانسته مانند این آثار را بیافریند.
اکنون گذشت انکه کسی گاه نظم و نثراز من فصاحتی طلبد یا بلاغتی
هوش مصنوعی: حالا زمان آن گذشته که کسی از من درخواستی برای بیان شعر یا نثر فصیح و بلیغ داشته باشد.
صد شکر و صد سپاس کز اشغال روزگارداد ایزدم فراغت و نیکو فراغتی
هوش مصنوعی: شکر و سپاس گزاری بسیار که از مشغلههای زندگی، خدایا به من آرامش و آسایش عطا کردی.
منبعد ننگرم بجهان و جهانیانبا این فراغت ار بودم هم رفاغتی
هوش مصنوعی: من دیگر به دنیا و مردم آن نگاه نخواهم کرد، اگرچه در این آرامش زندگی میکنم.