شمارهٔ ۶۲
هوش مصنوعی: شاعر در این اشعار از درد عمیق و رنجی که در وجودش احساس میکند سخن میگوید. او به شدت در حال سوختن از عواطف و احساساتش است و اشکهایش به مانند شمعی میریزند که نشانهای از سوختن جانش به خاطر این دردهاست.
از تاب جگر دوش روانم میسوختخون دل و مغز استخوانم میسوخت
هوش مصنوعی: از شدت عشق و احساسات درونی، دلم به شدت میسوزد و به خاطر این فشار روحی، جانم و تمام وجودم در آتش میسوزد.
میسوختم و اشک همی ریخت چو شمعو آن اشکم ازان بود که جانم میسوخت
هوش مصنوعی: من در سوز و گداز بودم و اشکهایم مثل یک شمع میریخت. اشکهایم از درد عمیقی بود که در درونم حس میکردم.