شمارهٔ ۷۷
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از عشق و وابستگی عمیق خود به معشوق سخن می‌گوید. او خود را در چشمان معشوق غرق کرده و زیبایی او را توصیف می‌کند. شاعر تأکید می‌کند که زندگی‌اش به معشوق وابسته است و نبود او برایش غیرقابل تحمل است. این شعر احساسات عاطفی و عشق عمیق را به تصویر می‌کشد.
آویختم ایجان دلکی در کویتاز طاق دو ابروت بیکتا مویت
هوش مصنوعی: من از شوق و محبت به تو، جانم را در کوی تو معلق کردهام، انگار که از قوس دو ابروی تو به یک رشته مویت آویزان شدهام.
تو جان منی و روشنست این همه راکز تست حیاتم و نبینم رویت
هوش مصنوعی: تو برای من مثل جان هستی و کاملاً واضح است که زندگیام از تو سرچشمه میگیرد، اما من نمیتوانم چهرهات را ببینم.