شمارهٔ ۱۵۵
هوش مصنوعی: شاعر به این نکته اشاره می‌کند که حتی اگر در زندگی به خوشی و لذت‌های زیادی برسیم، در نهایت همه چیز به پایان می‌رسد و مرگ حتمی است. او از خاک و آب حیات می‌پرسد که چگونه می‌تواند چیزی را که به فنا می‌رود حفظ کند، زیرا در نهایت همه چیز به سوی نابودی می‌رود.
گیرم که بصد رسید عمریکه تر استآخر نه که اندر پی آن روز فناست
هوش مصنوعی: بگذار فرض کنیم که عمر طولانیای را به دست آوردهایم، اما در نهایت باید به این واقعیت توجه کنیم که آن روزی که همه چیز نابود میشود، حتمی خواهد بود.
خاک آب حیاتت چه فرو خواهد خوردآخر بهوا چو آتشت میل چراست
هوش مصنوعی: خاک، که نشانهی زندگی و حیات توست، چگونه می‌تواند پیوسته تو را به یاد آتش و خواستههای دلتنگیات بیندازد؟