شمارهٔ ۱۸۳
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به خوشحالی و شادابی می‌پردازد که با نوشیدن شراب به دست آمده و اندوه را به آتش می‌کشد. او به این نکته اشاره می‌کند که چرا باید به زیبایی‌های ظاهری و فریبنده دنیا روی آورد، در حالی که آدم اولیه به قیمت یک لقمه، بهشت را فروخت. در واقع، شعر انتقادی به دنیا و زیبایی‌های فریبنده آن دارد.
خرم دل آنک بر صبوحی آموختبر آتش می خرمن اندوه بسوخت
هوش مصنوعی: دل شاداب و خوشحال کسی است که در صبحگار به بزم صهبای عشق پرداخته و در آتش غم و غصه خود میسوزد.
تا چند خری عشوه گلزار بهشتآنست که آدمش بیک حبه فروخت
هوش مصنوعی: چرا تا این حد به زیبایی‌های دنیوی دل میبندی، در حالی که آدم (انسان) به خاطر یک لقمه نان از جنت (بهشت) دست کشید؟