شمارهٔ ۳۳۲
هوش مصنوعی: این ابیات بیانگر احساس عاشقانه‌ای است که در آن دل، اگرچه یکبار از محبت محبوب دور شود، باز هم به سوی او کشش خواهد داشت. شاعر با تشبیه دل به چراغی که خاموش شده، نشان می‌دهد که وقتی عشق دوباره در دل شعله‌ور شود، آن دل به شور و زندگی بازخواهد گشت. در واقع، عشق مانند آتش است که حتی پس از خاموشی دوباره می‌تواند جان بگیرد.
صد ره دلم ار مهر از و برگیردبازش چو ببیند هوس از سر گیرد
هوش مصنوعی: اگر قلب من بارها به عشق او وابسته شود، وقتی او ببیند که تمایل دیگری به او دارم، باز هم به راحتی از آن دور خواهد شد.
مانند چراغیست که بنشانندشآتش چو بدود او رسد در گیرد
هوش مصنوعی: انسان مانند چراغی است که وقتی به آن آتش بیفتد، به سرعت نور میافشاند و درخشان میشود.