شمارهٔ ۳۵۲
هوش مصنوعی: این شعر به بیان لطافت و ارزشی می‌پردازد که به یک حقیقت یا موضوع خاص داده شده است. شاعر می‌گوید که اگرچه این حقیقت ممکن است برای برخی به نظر کفر بیاید، اما او با محبت و دقت آن را در درون خود پرورانده است و از دیگران خواسته تا این گنجینه از دید عموم پنهان بماند. در واقع، تاکید بر حفظ این حقیقت در خلوت و دور از چشم عوام وجود دارد.
آمد سخنم بلطف چون جانش دارور خود همه کفرست چو ایمانش دار
هوش مصنوعی: سخنم را با محبت و نرمی بیان میکنم، زیرا اگر آن را با خود او در میان بگذارم، همه چیز غیر معقول و نادرست میشود.
در خلوت خاص خود بپرورده امشزنهار که از عوام پنهانش دار
هوش مصنوعی: در جایی که فقط خودم هستم، این راز را پرورش دادهام و از تو میخواهم که آن را از مردم عادی پنهان نگهداری.