تناجی
ابن یمین فریومدی

شمارهٔ ۳۵۸

از خنده رعد و گریه ابر بهاروقتست جهانرا که شود چون رخ یار
سردی مکن ایباد بهاری بگذارتا لاله و کل بشکفد از خاره و خار