تناجی
ابن یمین فریومدی

شمارهٔ ۳۶۴

هنگام سپیده دم گل سیب نگرز آب بقمش نقطه ز ده باد سحر
گوئی رخ نازک دلارام منستافشانده بر او دیده من خون جگر