شمارهٔ ۴۶۰
هوش مصنوعی: در این بیت شاعر به زیبایی و دلنشینی سخن گفتن اشاره میکند. او میگوید که سخنانش در چشم معشوق جادویی و حلال است و در دهان او محدودیت دارد. زمانی که از آن تن لطیف سخن میگوید، سخنانش به نرمی و لطافت آب زلال میماند.
در چشم تو باشد سخنم سحر حلالو اندر دهنت سخن بود تنگ مجال
هوش مصنوعی: سخنان من در چشمان تو جادویی و سحرآمیز است و در دهانت، امکان بیان آن محدود است.
و آنگه که سخن زان تن نازک رانمباشد سخنم لطیف تر ز آب زلال
هوش مصنوعی: زمانی که درباره آن بدن ظریف سخن میگویم، کلامم نرمتر و لطیفتر از آب زلال است.